"IMAGINY 1D: Liam #1 cz.3 - zakończenie" by BaliBliss

Zakończenie starego imagina o Liamie. Tak, wiem, długo to trwało, ale nie miałam pomysłu jak skończyć tą historię. Krótkie, ale mam nadzieję że się wam spodoba!
BaliBliss

*10 lat później*
 - Mamo, jak zakochałaś się w tacie? - zapytała ośmioletnia Leah. Popatrzyłam w brązowe oczy mojego męża, który trzymał na rękach naszego rocznego synka Lennon'a. On także na mnie spojrzał i się uśmiechnął. Wróciły wszystkie wspomnienia. Pierwsze spotkanie, pierwszy pocałunek, pierwsza pieszczota, pierwszy raz, nasz ślub, reakcja Liam'a na wieść że zostanie ojcem.. ale też pierwsza kłótnia, pierwsza dłuższa rozłąka... Tak, życie z gwiazdą nie jest łatwe. Ciągłe śledzenie przez fanów i paparazzi, wtrącanie się mediów do naszego życia, ciągłe rozstania... Ale gdybym mogła cofnąć czas nic bym nie zmieniła. I pomyśleć, że gdybym wtedy nie podjęła tej jednej, spontanicznej decyzji moje życie mogło by się potoczyć zupełnie inaczej... Wróciłabym do Polski, nigdy więcej nie zobaczyłabym Liam'a... Nasze maleństwa nigdy nie przyszły by na świat... Nie, nie wyobrażam sobie takiego życia. Mieszkam w Londynie, mam najlepszego męża na świecie, wspaniałe dzieci, pracę, która sprawia mi radość, piękny dom z ogrodem i oddanych przyjaciół. Jestem szczęśliwa. Nie zamieniłabym tego za nic w świecie. Moje rozmyślania przerwały pięcioletnie bliźniaczki - Diana i Georgia - które wpadły do pokoju śmiejąc się i wskoczyły mi na kolana.
- Powiedzmy że po prostu wprosił się do mojego serca i już tam został... - odpowiedziałam na pytanie mojej córki uśmiechając się do męża.

"Angenina" cz.4 by BaliBliss

Mam dla was czwartą część "Angeniny"! Na razie tyle mam napisane. Jeżeli się wam podoba to wrócę do tego opowiadania i go dokończę, ale to zależy od waszych komentarzy! Miłego czytania!
BaliBliss

Sobota, 24 XI 2012, 00:55

Po bólu przychodzi odrętwienie. Tak jest i w moim przypadku. Nie czuję nic. Nie wiem jak długo byłam nieprzytomna. Gdy się ocknęłam zorientowałam się, ze nie jestem w pokoju sama. Obok mojego łóżka siedział Jeremi. Nie miał na sobie koszulki. Czytał jedną z moich książek. Przypatrywałam mu się przez jakiś czas leżąc nieruchomo. W końcu jednak odrętwienie minęło i zaczęłam się wiercić. Jeremi zerknął na mnie z nad książki i uśmiechnął się.

- Śpiąca królewna się w końcu obudziła! A mówiłem: uwolnij to. Wtedy przemiana byłaby mniej bolesna i nie musiałabyś po niej tak długo dochodzić do siebie.

- Spytałabym o co chodzi z tą przemianą, ale pewnie nic mi nie powiesz…

Jeremi uśmiechnął się jeszcze szerzej.

- Ależ powiem. Ale najpierw weźmiesz zimny prysznic by zbić gorączkę.

Wstał z podłogi i skierował się w stronę łazienki. Gdy tak szedł zwróciłam uwagę na jego plecy. Były na nich dwie podłużne, pionowe blizny na wysokości łopatek, tak, jakby ktoś odciął mu skrzydła… Nie, to niemożliwe. Chyba oszalałam. Takie rzeczy nie istnieją. Gdy Jeremi doszedł do drzwi, odwrócił się i ze śmiechem zapytał:

- Dasz radę zajść, czy mam cię zanieść?

- Już idę. – powiedziałam i wstałam z łóżka.

Jeremi miał rację. Zimny prysznic dobrze mi zrobił. Czułam się po nim rześko i zdrowo. Gdy wróciłam do pokoju Jeremi podał mi kanapki, które przygotował w czasie gdy byłam w łazience. Do tej pory nawet nie czułam jaka byłam głodna! Zjadłam wszystko, po czym usiadłam na łóżku i popatrzyłam na Jeremiego.

- Zamieniam się w słuch. – powiedziałam.

- Zacznijmy od tego, że przysłał mnie tu twój ojciec bym cię chronił…

- Mój ojciec??? Przecież on się nigdy mną nie interesował! Zostawił moją mamę z brzuchem!

- Nie miał wyjścia.

- Zawsze jest jakieś wyjście!

- Nie w tym przypadku. Musiał odejść żeby was chronić.

- To kim on w takim razie jest, że potrzebuję ochrony? Jakimś bossem? Dilerem narkotykowym? Gangsterem?

- Nie…

- To kim?!

- Co o nim wiesz?

- Tylko tyle, że jest draniem o imieniu Gabriel, który rzucił moją mamę jak tylko dowiedział się, że jest w ciąży!

- To nie był jego wybór…

- Nie broń go!

- Nie bronię. Musiał po prostu wrócić na niebiosa aby nie upaść. Gdyby nie wrócił byłybyście martwe zanim zdążyłabyś się urodzić. I tak dopuścił się zbrodni okazując uczucie człowiekowi.

- Pogubiłam się. Jakie niebiosa? Jakiej zbrodni?

- Twój ojciec to anioł Gabriel. A ty jesteś nefilimem.

- Nefi – czym? Żarty sobie robisz?

- Nefilimem. Taka jest prawda.

- To niby czym ty jesteś? Dżinem z lampy? Wampirem?

- Wampirem? Co to to nie. Jestem upadłym aniołem, który przez przewinienia, których się dopuścił, został wygnany z niebios i skazany na życie na ziemi. Ty jesteś Nefilimem, czyli potomkiem anioła i człowieka. Do tej pory nie miałaś żadnych anielskich mocy, ale po tym, jak zginęłaś w tym wypadku…

- Jak to zginęłam w wypadku? Przecież jestem tu i mam się dobrze!

- Bo twój ojciec cię wskrzesił. Dlatego musiałaś przejść przemianę.

- Jaką przemianę?

- Powinnaś raczej zapytać: przemianę w co. Otóż nefilim, który umrze przed skończeniem osiemnastu lat i zostanie wskrzeszony staje się aniołem z wszystkimi jego mocami i cechami. Ale, ponieważ nie został stworzony aniołem, nie może wejść na niebiosa i musi żyć na ziemi, zupełnie jak upadłe anioły. Nie ma jednak żadnych przewinień, dlatego jego skrzydła pozostają białe. U upadłych są czarne…

- Chcesz powiedzieć, że wyrosną mi skrzydła?

- Z czasem przyjdą wszystkie cechy i moce. Skrzydła też. Nie wszystko pojawia się od razu.

- Jakie moce?

- Zwykle są to znacznie osłabione moce anielskiego rodzica, czasem też bardzo słabe moce wskrzesiciela. Gabriel przewiduje jednak, że w twoim przypadku będzie jednak trochę inaczej, ponieważ on jest jednym i drugim.

- Czyli?

- Prawdopodobnie będziesz miała dość silne moce ojca. Może nawet tak silne jak jego…

- Czemu przysłał cię żebyś mnie chronił?

- Na dziś już dość informacji. Twoja mama właśnie wróciła z randki. Idź spać. Do jutra.

- Tak jakbym dała rady usnąć po tych wszystkich rewelacjach…

Jeremi popatrzył na mnie dziwnie i przyłożył mi dłoń do czoła.

- Śpij maleńka, śpij. –powiedział czule i pochłonęła mnie ciemność.

Tej nocy śniłam o przystojnym, czarnoskrzydłym aniele…

c.d.n.?

"Angenina" cz.3 by BaliBliss

Trzecia część "Angeniny" dla was.  Miłego czytania! Komentujcie!
BaliBliss

Czwartek, 22 XI 2012, 12:25

Jestem już w domu. Miło jest leżeć w swoim łóżku- wygodnym i miłym… Mój pokój jest mały, ale przytulny i jasny. Pomalowane na jasny fiolet ściany, na podłodze piaskowe linoleum, szafa, komoda, biurko z komputerem, biblioteczka, łóżko… Minimalistycznie urządzony, ale idealny. Trochę boli mnie głowa, ale to pewnie normalne po takim wypadku. Mama krząta się na dole, pewnie gotuje obiad. Nita jest w szkole. Nakarmiłam Klopsa, mojego psa, ale on dziwnie się zachowuje. Unika mnie, zupełnie jakby nie pamiętał kim jestem… Słyszę dzwonek do drzwi. Myślę, że to listonosz, ale mama wyprowadza mnie z błędu:

- Nina! Masz gościa! – woła.

Schodzę na dół. Ku mojemu zdziwieniu w drzwiach stoi Jeremi.

- Cześć – odzywa się pierwszy.

- Cześć, wejdź do środka – mówię zszokowana. Nie spodziewałam się, że odwiedzi mnie w domu. Poszliśmy domowego pokoju. Usiałam na łóżku. Jeremi zaczął się rozglądać. W końcu się odezwał:

- Przyszedłem zapytać, jak się czujesz…

- Trochę boli mnie głowa, ale w sumie jest ok. Dzięki za troskę.

- Czyli się zaczyna – mruczy pod nosem.

- Co się zaczyna?
- Nieważne… Dowiesz się wszystkiego w swoim czasie.

- Jesteś dziwny.

- Jak my wszyscy…

- Jacy my?

- Nieważne…

- Jak to nieważne? Wkurza mnie gdy nie wiem o czym mówisz! Kim są ci „my”?!

- Na razie nie mogę ci powiedzieć…

- Co znaczy na razie?! Czyli kiedyś mi powiesz???

- Tak.

- Kiedy???

- Gdy przemiana dojdzie do skutku.

- Jak znowu przemiana?!

- Nieważne. Niedługo sama się dowiesz.

- Znowu tajemnica? Nie lubię niespodzianek.

- Wiem. Uwierz, też wolałbym, żebyś wiedziała o wszystkim. Ale to nie zależy ode mnie.

- Jak nie od ciebie to od kogo?

- Gdy On będzie chciał się ujawnić dowiesz się o tym jako pierwsza. Teraz i tak za dużo powiedziałem…

- Nie powiedziałeś nic!

- Zmieńmy temat. Podobno jutro wybierasz się na zakupy z Nitą?

- Tak… Skąd o tym wiesz?

- E… Zuza mówiła o tym w szkole. Masz już coś wypatrzone?

- Podoba mi się taka jedna sukienka, biała, obcinana pod biustem. Na piersiach jest czarna koronka podszyta białym materiałem. Ale pewnie już jej nie będzie w sklepie…

- Pójdę już. – i wyszedł. Bez słowa pożegnania. Jest bardzo tajemniczy…Kto mu zabrania mówić o co chodzi? To jest dziwne…

Czwartek 22 XI 2012, 17:20

Gdy Jeremi wyszedł, zjadłam obiad i zdrzemnęłam się. Miałam bardzo dziwny sen. Śnił mi się Jeremi. Miał na sobie tylko ciemne spodnie. Nie było by to dziwne, gdyby nie fakt, że z pleców wyrastały mu rozłożyste skrzydła, jak te, które w bajkach i filmach maja anioły (tyle że nie były białe, a czarne). Podszedł do mnie, wziął mnie za rękę i, nie wiem jakim cudem, unieśliśmy się w powietrze. Lataliśmy miedzy chmurami przytuleni do siebie, śmialiśmy się. Byłam szczęśliwa, ponieważ Jeremi trzymał mnie w ramionach. Chyba zaczyna mi odbijać. Muszę odstawić ksiązki fantasy. Gdy się obudziłam ból głowy był silniejszy niż wcześniej, a gdy biorę środki przeciwbólowe jeszcze się nasiliła, więc jem kolację, biorę tabletkę nasenną i idę się położyć. Oby do jutra mi przeszło, bo inaczej będę do niczego podczas zakupów…

Piątek, 23 XI 2012, 10:05

Ból jest nie do zniesienia. Chyba będę musiała odwołać zakupy. A tak liczyła, że kupię sobie dziś sukienkę na osiemnastkę… Ale zdrowie jest ważniejsze. Mama mówi, ze ból głowy jest normalny po takim wypadku, ale z godziny na godzinę jest on coraz silniejszy! Zaczyna się także rozprzestrzeniać: boli mnie już nie tylko głowa, ale również szyja, ramiona, ręce i nogi. Ledwo mogę się ruszać!!! Muszę znów odpocząć…

Piątek, 23 XI 2012, 13:55

Jest coraz gorzej. Boli mnie już nawet brzuch. Nie mogę powiedzieć o tym mamie, bo tak się cieszy, że wychodzi dziś z Adamem… Nie mogę jej tego zepsuć. Zadzwoniłam do Nity żeby jej powiedzieć, że z zakupów nici. Było jej przykro, ale w końcu stwierdziła, ze to dobrze, bo już dawno nigdzie nie wychodziła z Brunem. W innym wypadku cieszyłabym się jej szczęściem, ale przez ten ból nie mogę myśleć. Niech to się skończy!

Piątek, 23 XI 2012, 18:55

Jest bardzo źle. Zostałam sama w domu, a chyba umieram. Ból objął już nawet klatkę piersiową. Czuję, jakby moje serce miało zaraz rozlecieć się na milion drobnych kawałków. Nikt mi nie może już pomóc. Krzyczę z bólu. Nie widzę już nic. Tylko ciemność i przeraźliwy ból. Nagle słyszę znajomy głos:

- Uwolnij to! – mówi – Nie zatrzymuj przemiany, bo zginiesz!

To głos Jeremiego. Co on tu do cholery robi? Jak wszedł do domu? To nieważne. Nagle moje ciało zalewa potworna fala bólu. Najgorsza i najsilniejsza z możliwych. Rozrywa moje ciało na kawałki. A potem nie ma już nic poza ciemnością i ulgą. Czyżbym umarła?

c.d.n.